“Tarih öncesi köpekler havlıyordu” demiş şair…

Ali Riza Esin, 28 Mart 2011 — 1 dk.

Cemal Süreya…

“Ben bir yük vagonunda açtım gözlerimi. Bizi bir kamyona doldurdular. Tüfekli iki erin nezaretinde. Sonra o iki erle yük vagonuna doldurdular. Günlerce yolculuktan sonra bir köye attılar. Tarih öncesi köpekler havlıyordu.

Aklımdan hiç çıkmaz o yolculuk, o havlamalar, polisler. Duyarlığım biraz da o çocukluk izlenimleriyle besleniyor belki. Annem sürgünde öldü, babam sürgünde öldü.”

Ne büyük demiş…

Şunları diyen de o:

Eşdeğeriyle Yan

eşdeğeriyle yan yana yürürken
cehennem sokağında birey olmak,
ve en inceldikten sonra
ilkel sözcüklerle konuşmak seninle.

(…)

hiçbir şeyim yok akıp giden sokaktan başka
Keşke yalnız bunun için sevseydim seni.

Cemal Süreya

 

Hiç “Lego”su olmamış çocukken. Asıl, demelerinden belli.

Lego’su olan da bizim, olmayan da. Değil ki dost-modern havlayan orospu çocukları…

Kategori: alıntı, yazı